در این مقاله آمده است :

اگر طراح وب باشید حتما با مشکلاتی که Cache Serverها درست می‏کنند درگیر شده‏اید. دارید روی یک پروژه وب کار می‏کنید. همه تغییرات را در کامپیوتر محلی خودتان انجام می‏دهید و آماده فرستادن تغییرات می‏شوید. Style.css، تصاویر و فایلهای دیگر خود را می‏فرستید و سپس با خیال آسوده می‏خواهید بروید نتیجه را آنلاین ببینید. F5 را می‏زنید گررررررر تغییرات جدید نشان داده نمی‏شود. Ctrl + F5 را می‏زنید. افاقه نمی‏کند. Cache مرورگر را خالی می‏کنید. باز هم افاقه نمی‏کند. از یک مرورگر دیگر استفاده می‏کنید. باز هم، همان نسخه پیشین نشان داده می‏شود.
و این جاست که بر پدر و مادر تمامی کسانی که Cache Server را ساخته‏اند، درود می‏فرستید.

برای خواندن متن کامل این مقاله کاربردی کلیک کنید.

همه ما می دانیم که همواره جنگی بین سیستم های عامل در جریان بوده است. بنیانگذاران و مدیران اجرایی ماکروسافت همیشه به خود غره بوده اند که ۹۰ درصد کامپیوترهای کاربران دنیا(چه تجاری و خانگی) دارای سیستم عامل ویندوز هستند و از سویی شرکت اپل با عقد قرارداد با شرکت اینتل و تولید لپتاپهای خود بر پایه پلتفرم سی پی یوهای اینتل، جنگ خود را با ماکروسافت آغاز کرد و نتیجه اش این شد که در آمریکا دانشجویان بیشتر از لپتاپهای مک استفاده می کنند تا لپتهایی که بر روی آنها ویندوز نصب است. از سویی لینوکس اوبونتو در همین مدت سعی داشته است که غول ترسناک لینوکس را برای کاربر معمولی خانگی به داستانها بفرستد و با کاربر پسند کردن محیط کاری لینوکس آن را از انحصار گیکها دربیاورد و به خانه ها بکشاند.

اما همگی این سیستم  عاملها مشکلات و خصوصیات مشترکی دارند. چندبار شده است که سیستم عامل شما خراب شود و نیاز به نصب دوباره آن باشید و یا در همین گیر و دار اطلاعات شما از بین برود. بسیاری از کاربران هارد دیسکشان خراب می شود و میلیونها بایت اطلاعات آنها در یک چشم بهم زدن از بین می رود. از سویی شرکتها دارای فایلهایی هستند که کارکنان آنها نیاز به تعامل با یکدیگر برای پردازش این فایلها هستند. مثلا یک فایل متنی گزارشی رو در نظر بگیرید که قرار است توسط ۵ نفر ویرایش شود. به اشتراک گذاری فایلها هم مساله ای است که این روزها بیش از پیش کاربران به آن نیازمند. همگی ما دوست داریم که عکسها و خاطرات و فیلمهای خانوادگی را با دوستان و افراد خانواده به اشتراک بگذاریم اما این کار چگونه ممکن است وقتی که همه این فایلها روی هارد دیسک شماست؟ در این میان ارتقا سیستم عامل به نسخه بالاتر را هم در نظر بگیرید.

حالا بیایید قضیه را از دیدگاه دیگری ببینیم. شما اگر بخواهید یک فایل را ویرایش کنید مثلا یک فایل تصویری و یا یک فایل متنی، حتما نیازمند یک نرم افزار هستند(فرض کنید برای عکس فتوشاپ)خب این نرم افزار را باید به مبلغی خریداری کنید و سپس بر روی کامپیوتر خود نصب کنید. حال چه اتفاقی می افتد اگر شما بخواهید مسافرت بروید؟ طبیعتا نمی توانید کامپیوتر خانگی خود را روی دوشتان بیندازید و به مسافرت بروید در نتیجه شما هرگز از آن نرم افزار نصب شده نمی توانید در روی هیچ کامپیوتر دیگری استفاده کنید. خب اگر من بخواهم این کار را بکنم چه؟ پس باید بازهم پول بدهید تا لیسانس نصب مثلا بر روی ۵ کامپیوتر را بخرید و سپس روی تک تک کامپیوترها نصب کنید. اولا این کار نیازمند پول بیشتراست و دوما شما می باست مرحله نصب نرم افزار را ۵ بار انجام دهید و و سوما اگر هر کدام از کامپوترها خراب شوند شما می بایست وقت جداگانه بگذارید تا مشکل نرم افزاری آن را حل کنید. اینها همه به کنار باید مطمئن شوید که تمام کامپیوترهای شما قدرت سخت افزاری مورد نیاز برای نصب آن نرم افزار را دارند. مثلا اگر من یک کامپیوتر قدیمی داشته باشم بسیار عذاب آور خواهد بود که بخواهم یک نرم افزار قوی مانند فتوشاپ را بر روی آن نصب کنم.

همه موارد بالا که شامل هزینه زمانی و مالی و محدودیتهای کاربری باعث شده که شرکتهای بزرگ روی به ارائه خدمات روی ابر بدهند. در اینجا منظور از ابر همان “سرورهای مرکزی” هستند. بدین معنا که تصور کنید شرکت ادوبی صاحب نرم افزار فتوشاپ بیاید و بر روی سرورهای خود این نرم افزار را نصب نماید و سپس شما از طریق مرورگر اینترنتی خود مثل فایرفاکس بتوانید عکس خود را آپلود کنید و سپس در همان مرورگر ویرایش کنید. همان طور که می بینید دیگر نیازی نیست که من حتما سیستم عامل خاصی داشته باشم و یا نرم افزار را نصب کرده باشم و یا نگران آپدیتهای نرم افزار نصب شده باشم. همه این کارها توسط سرورهای ادوبی و متخصصان آنها انجام می شود و من کاربر دیگر فارغ از تمام مشکلات پشت پرده فقط به هدف خودم که ویرایش عکس هست فکر می کنم.

گوگل از مدتها پیش با ارائه خدمات  google docs خود گام مهمی را در قرار دادن سرویس ها در ابر قرار داد. شما می توانید فایلهای متنی خود و یا اکسل را آپلود و یا حتی آنلاین ایجاد کنید و ویرایش کنید. می توانید دیگران را دعوت کنید تا این فایلها را ببینند و همزمان باهم ویرایش آن را انجام دهید. دیگر شما باکی ندارید که اگر کامپیوتر شما خراب شود چرا که مطمئن هستید فایلها بر روی سرورهای گوگل وجود دارند.

مانند هر پدیده دیگر قرار دادن فایلها و اطلاعات بر روی یک سرور مرکزی نیز با مشکلات و مخالفتهایی روبه رو بوده است. طبیعتا برای بعضی از خدمات سنگین مثلا ویرایش عکس نیازمند به اینترنت پرسرعت هستیم که همگان در دسترس ندارند.مرورگرها می بایست بهینه شوند و آمادگی بیشتری برای سهولت چنین خدماتی را داشته باشند. از سویی عده ای امنیت سرورها و متمرکز کردن کلیه اطلاعات بر روی یک سرور را خوشایند نمی دانند که از دیدگاه من هر سه این موارد قابل حل است و قبلا هم شرکتهای متعددی گام در حل این مسائل بر داشته اند و ما فقط در قفس زمان مانده ایم. آینده از آنِ مرورگرهاست و دیری نخواهد پایید که یک کاربراکثریت کارهای خود را از طریق مرورگر خود و با استفاده از سرویسهایی که روی سرورها ارائه می شوند انجام خواهد داد و بدرودی همیشگی خواهد گفت به نصب نرم افزارها و مشکلات آنها.

سایتهای مرتبط:
+ مدخل ویکی پدیا درباره پردازش روی ابر
+ سرویس آنلاین ویرایش عکس شرکت ادوبی
+ مستندات گوگل

در قسمت راهنمای جی میل آمده است:

“Gmail نقطه ها را در درون شناسه کاربری کاربرانش با عنوان کارکتر نمی شناسد و لذا افزودن یا حذف کردن نقطه از آدرس های ایمیل تحت سرویس Gmail سبب ارسال ایمیل به شخص یا شناسه دیگری نمی شود. زمانی که شما آدرسی مثل yourusername@gmail.com را در این سرویس به ثبت می رسانید Gmail کلیه آدرسهای مشابهی که با افزودن و کاستن نقطه به این آدرس میتوان پدید آورد را مختص همین آدرس میکند و لذا yourusername@gmail.com با y.o.u.r.u.s.e.r.n.a.m.e@gmail.com هیچ تفاوتی ندارد و هر دو صرفا به یک میل باکس مرتبط می شوند.”

این ویژگی به کاربران این قدرت را میدهد که بتوانند با استفاده از حساب کاربریشان در جیمیل و فقط با کم و زیاد کردن نقطه ها در سرویسهایی که محدودیتهای خاصی را اعمال می کنند چند باره ثبت نام کنند!

البته جی میل به دلایل امنیتی هنگام لاگین کردن شما به این سرویس و در اصل جهت حفظ بهتر و سالم تر اطلاعاتتان از شما آدرسی را میخواهد که در هنگام ثبت اشتراکتان برای آن تعریف کرده اید.

در مورد صفحات ASP نیز روال کار به همین منوال است ، با این تفاوت که در مرحله ی سوم پس از این که سرویس دهنده ی وب ، صفحه ی وب را پیدا کرد (در صورتی که پسوند asp داشته باشد) ابتدا قسمتهایی از صفحه که حاوی کدهای ASP‌ است را ترجمه کرده ، اجرا می کند و کدهای HTML ی را به عنوان خروجی اجرای کدهای ASP تولید می کند . سپس صفحه  HTML آماده شده را برای مرورگر می فرستد . به همین دلیل اگر شما در مرورگر خود View Source کنید هیچ اثری از کد ASP مشاهده نخواهید کرد .

خوب بنابراین , برای این که کار خود را برای یادگیری ASP شروع کنیم اول باید یک سرویس دهنده ی وب مناسب انتخاب کرده و آن را روی سیستم خود نصب کنیم .
سرویس دهنده هایی که ASP را پشتیبانی می کنند :

ما یکروسافت دو سرویس دهنده ی وب که قابلیت اجرای کدهای ASP را دارد معرفی نموده است :
· ( IIS ) سرویس دهندهُ اطلاعات اینترنت که روی Win2000 , WinXP نصب می شود . این برنامه همراه ویندوزهای ذکر شده ارائه شده است و با استفاده از یک Add Windows Component ساده می توانید آن را روی سیستم خود نصب کنید .

· یک محصول تولیدی دیگری بنامChili ASP  که می توانید آن را از سایت Chilisoft   تهیه کنید .
Chili ASP وقتی یکبارInstall شد شما را قادر میسازد تا ASP را روی سرویس دهنده های دیگری که روی ویندوز۹۵/NT   اجرا می شوند، اجراکنید .بعلاوهChili ASP  بزودی برای سرویس دهنده هایUNIX  نیزقابل دستیابی خواهد بود.

· (PWS ) سرویس دهنده وب شخصی.
این سرویس دهنده به عنوان یکی از سرویس پک های WinNT (WindowsNTOptionPack4) ارائه شده است و می توانید آن را از آدرس http://www.microsoft.com/windows/ie/pws/default.htm?RLD=23 دانلود کنید .
بعد از اینکه PWS یا IIS را نصب کردیم، خواهیم دید در درایوی که ویندوز روی آن نصب است, دایرکتوریInetpub  ایجاد شده است و دایرکتوری های دیگری نیز تحت آن نصب شده است .که عبارتند از :
IISSamples
homepage  : که شامل مثالهایی ازصفحاتASP  می باشد .
Scripts : این زیردایرکتوری خالی است که یک مکان پیش فرض برای اسکریپتهایASP می باشد که ایجاد می کنیم.
WebPub  : این زیردایرکتوری خالی است که یک دایرکتوری مجازی مخصوص است که برای فایلهای منتشر شده از طریق ویزاردPublish   است .
wwwroot که ریشهُ مسیر سایت وب شما می باشد . که خود شامل زیر دایرکتوریهای زیادی است ، و مکانی است که دایرکتوریهای فیزیکی سایت وب خود را باید در آنجا ایجاد کنید . برای قابل استفاده کردن سرویسهای وب و اینکه مطمئن باشیم تمام صفحاتی که ایجاد می کنیم برای هر شخصی روی اینترنت یا شبکه محلی قابل دسترس است . باید روی دکمه start button در پنجره PWS کلیک کنیم . با این کار سرویسهای وب شروع به بالا آمدن می کند و تمام صفحات اختصاصی را تحت پرونده یwwwroot  برای دنیای بیرون قابل دستیابی می کند . با نوشتن یک برنامه ساده این مساله برایتان روشن تر می شود .

باتوجه به شکل در می یابیم که PWS ، در واقع به کامپیوتر مایک آدرس URL داده است که اگر روی آن کلیک کنیم ما را به HomePage خودمان خواهد برد و این HomePage یک فایل با نام default.htm یا default.asp می باشد که در دایرکتوری ریشه وب یعنی c:\Inetpub\wwwroot   قرار دارد . بنابراین آدرس http://jet600 در مثال بالا معادل با آدرس فیزیکی d:\inetpub\wwwroot است .
همانطور که احتمالا خودتان نیز متوجه شده اید , نوشتن و تست کردن یک برنامه و یا سایت ASP نیازی به اتصال به اینترنت ندارد و شما می توانید روی کامپیوتر خودتان نیز یک سرویس دهنده ی وب داشته باشید و همزمان مرورگری را باز کنید که نقش سرویس گیرنده ی وب و یا درخواست دهنده ی صفحات را بازی می کند , و بدینوسیله برنامه ی خود را تست و اجرا کنید . کافی است برنامه های ASP خود را نوشته (در فایلهایی با فرمت html و با پسوند asp) و آنها را در مرورگر خود ببینید البته توجه داشته باشید که فایل ASP شما باید در مسیر ریشة وب (C:\Inetpub\wwwroot) قرار داشته باشد در غیر اینصورت باید مسیر آن را برای سرویس دهنده وب خود بشناسانید تا همه بتوانند با استفاده از URL به آن دسترسی داشته باشند.

منبع : پی سی پدیا

علت استفاده از توابع API در برنامه‌نویسی

دلایل استفاده از توابع API در زبانهای مختلف برنامه‌نویسی می‌تواند این باشد که:
۱ . توابع API به دلیل آنکه در فایلهای DLL هر سیستم عامل ویندوز می‌باشد و در هر مکان مانند یکدیگر می‌باشند پس نیازی به ارائه آن فایل DLL در نسخه برنامه نمی‌باشد و درنتیجه حجم نسخه کم می‌شود و درضمن سندیت برنامه نیز بیشتر می‌شود و می‌توان گفت که شما از منابع ویندوز به نحو احسن استفاده کرده‌اید.

۲ . نسخه‌های ویندوز به طور مداوم تغییر می کند ولی به دلیل آنکه سازندگان همیشه حالتی را در نظر می‌‌گیرند که نسخه‌های قبلی را نیز پشتیبانی کند. درنتیجه اگر شما برنامه‌ای را به کمک توابع API بنویسید با تغییر نسخه ویندوز نیازی به تغییر جدی در توابع API نمی‌باشد.

۳ . بیشتر زبانهای برنامه‌نویسی (به‌خصوص زبانهای تحت ویندوز که خود به صورت پنهان از توابع API استفاده می‌کنند ) ممکن است به علت محدودیتهایی نتوانند تمام امکانات توابع را در اختیار قرا دهند. شما با دسترسی مستقیم به توابع می‌توانید از حداکثر قابلیتهای تابع استفاده کنید.

۴ . در بعضی از زبانهای برنامه‌نویسی برای آنکه بتوان یک حالت را بوجود آورد و یا کار مشخصی را انجام داد، باید کدهای زیادی بنویسیم و یا در زمان خطاگیری مدت زیادی را صرف کنیم و به طور حتم کاربر استفاده‌کننده از برنامه شما نیز باید زمان بیشتری را برای گرفتن جواب صرف کند. این موارد ذکر شده هر کدام به نوبه خود می‌توانند از محبوبیت، قدرتمند و خوانابودن برنامه بکاهند. ولی توابع API به دلیل آنکه روتین شده و از قبل نوشته شده می‌باشند پس فقط کافیست تابع را فراخوانی کنیم و به آن ورودی دهیم و خروجی مورد نظر خود را دریافت کنیم.

همانطور که دیدید API ها نقش اصلی و کلیدی را در ویندوز ایفا می کنند و به گفته عده ای ویندوز مجموعه ای از توابع API است .

ولی استفاده از این توابع مشکلاتی را نیز در بر دارد :
مشکلات کار با API

همانطور که می دانید windows با C و ++C نوشته شده و تایپ توابع آن همان تایپ ++C بوده و فهم C نیز نسبت به سایر زبانهای برنامه نویسی کمی مشکلتر است ، بدلیل وجود ماکروها ، اشاره گر, مدیریت حافظه پویا و …

دلیل دیگر ترس از API ظاهر پیچیده بعضی از این توابع می باشند ، وجود تعداد زیاد پارامتر که باز هر پارامتر خود یک structur می باشد که این struct از تعدادی فیلد تشکیل شده که فهم و درک تک تک این فیلدها و پارامترها بسیار مشکل می باشد .

دلیل دیگر را می توان این گفت که برای انجام یک عمل باید یک سری از توابع API را با ترتیب خاص و پارامترهای مشخص فراخوانی نمود . که چگونگی ترتیب توابع ، مقادیر پارامترها و اینکه حتی چه توابعی باید فراخوانی شوند جای بحث بسیار است .

با توجه به دلایل گفته شده بسیاری از برنامه نویسان ویندوز کار با برنامه هایی چون Delphi را ترجیح می دهند و آن را لذت بخش می دانند به علت اینکه برنامه های visual تمامی پیچیدگی های API ها را در توابع و اشیاء‌خود پنهان نموده اند و در نتیجه برنامه نویس به آن صورت درگیر API ها نمی شود ( مگر در موارد خاص) و با کمترین وقت و کار ، بیشترین نتیجه را بدست می آورد .

( حتی افرادی هستند که هیچ اطلاعاتی از API ندارند اما برنامه های تحت windows می نویسند )‌

بطور مثال با یک click یک Form یا یک Button ایجاد می شود اما در پشت پرده توابع API مختلفی فراخوانی می شود تا این کنترل ها ایجاد شوند .

نقشه راه
کلیه کسانی که موفق به کسب مدرک CCNA می‌شوند، در رده‌ای بالاتر با سه دوره متفاوت جهت ادامه تحصیل روبه‌رو می‌شوند. در این مقطع شرکت سیسکو با ارایه راه‌حلی که آن را نقشه راه (Road Map) می‌خواند، سعی می‌کند داوطلبان را براساس میزان علاقه آن‌ها با سه گرایش مختلف شبکه در این سطح آشنا کرده تا آن‌ها بهتر بتوانند مسیر خود را تا کسب مدارک رده بالاتر پیدا کنند.

در اینجا به کسانی که به مسایل نصب، پشتیبانی، رفع عیب شبکه در سطح عمومی و البته جنبه تخصصی آن علاقه دارند مدرک CCNP، به کسانی که به طراحی شبکه‌های پیشرفته علاقه‌مند هستند مدرک CCDP و به اشخاصی که ارتباطات شبکه‌ای و سرویس‌های مربوط به آن را بیش‌تر از امور دیگر شبکه می‌پسندند،
مدرک CCIP پیشنهاد می‌گردد.

پس از طی این مرحله، در رده بالاتر و در واقع  آخرین سطح تخصصی شبکه‌های مبتنی بر سیسکو، داوطلبان صرفاً با یک مدرک و آن هم CCIE مواجه می‌شوند. کسانی که موفق به کسب مدرک CCIE شوند، قادر خواهند بود پیچیده‌ترین شبکه‌های کامپیوتری را طراحی و مدیریت کنند و از آنجا که تعداد دارندگان این مدرک به ۸ هزار نفر هم نمی‌رسد، اما تعداد شبکه‌های عظیم قابل اداره توسط این افراد فقط در کشوری مثل ایالات متحده، بسیار بیش از این رقم است، می‌توان حدس زد که صاحبان مدرک مذکور از چه فرصت شغلی مناسب و چه قدرت انتخابی در کسب این موقعیت‌های کاری برخوردار هستند.

طبق ادعای مسئولان دوره‌های آموزشی سیسکو، این دوره‌ها،  خصوصاً دوره CCIE، چنان تنظیم شده است که هرگونه نیاز اشخاصی که به کسب تخصص در امور شبکه تمایل دارند را برطرف می‌سازد. ضمن این‌که با تکیه‌ای که این دوره‌‌ها بر اصول علمی و فنی قضیه دارند، سعی شده است مفاد دروس صرفاً براساس تجهیزات خاصی که خود شرکت سیسکو ارایه می‌دهد بنا نشود و وابستگی کمتری به نوع تجهیزات شبکه‌ای مورداستفاده در هر یک از تکنولوژی‌های مورد بحث دوره‌ها لحاظ شود.

برای کسب مدرک CCIE، برخلاف بسیاری از مدارک متعلق به سایر شرکت‌ها و مؤسسات آموزشی یا حتی سایر مدارک خود  سیسکو، هیچ پیش‌نیاز خاصی در نظر گرفته نشده است. در عوض داوطلبان که ترجیحاً باید ۳ تا ۵ سال کار در شبکه‌های بزرگ و پیچیده را در تجربه خود داشته باشند، باید در آزمونی که جهت تأیید صلاحیت آن‌ها برای شرکت در دوره‌های آزمایشی CCIE در نظر گرفته شده شرکت کنند. این آزمون، توان داوطلبان را در علوم شبکه و ارتباطات،  سطح مدیریت و تدبیر آن‌ها در زمان‌های بروز مشکل و همچنین سطح تفکر و اندیشه آنان جهت توسعه و بهبود کارایی شبکه‌های بزرگ را مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌دهد.

در دوره CCIE سعی شده است از توان و دانش دانشجویانی که به عنوان مثال مدرک CCNP را با موفقیت کسب کرده‌اند، طوری استفاده شود که آن‌ها را با تکنولوژی و نیازهای واقعی روز همراه کند و باعث شود این‌گونه افراد قادر باشند به مسایل مربوط به شبکه از دیدگاه مدیریتی و فنی بالاتر بنگرند. به همین دلیل در بسیاری از دیالوگ‌ها و یا متون مربوط به حوزه مدارک IT از CCIE به عنوان دکترای شبکه یاد می‌گردد.

مفاد CCIE

1- CCIE Routing & Switching
در این دوره، داوطلبان با انواع ارتباطات پیچیده Switching و Routing جهت افزایش پهنای باند، کاهش زمان پاسخ، افزایش کارایی و امنیت آشنا می‌شوند. همچنین نحوه نصب، نگهداری و رفع عیب از بزرگ‌ترین شبکه‌هایLAN ، WAN و سرویس‌های Dial Access را فرا می‌گیرند. مواردی  چون Source Rout Briolging و
DLSW+) Data Link Switching) و PIX Firewall از جمله سرفصل‌های مهم این دوره به شمار می‌روند.

۲- CCIE Security

دوره امنیت در واقع از سال ۲۰۰۱ به سرفصل دروس CCIE اضافه شد که البته سه سال بعد شرکت سیسکو محتوای این دوره را به منظور هر چه نزدیک‌تر‌شدن به موضوعات امنیتی و فناوری روز، مورد بازبینی و ویرایش جدید قرارداد. در این دوره، ضمن بررسی انواع پروتکل‌های امنیتی شبکه و نقش سیستم‌عامل‌های مختلف در ارتباط با اینپروتکل‌ها، مباحث پیچیده و مهمی چون: سیستم‌های کشف نفوذ (IDS)، سیستم‌های برقراری امنیت در سطح شبکه‌های بزرگ VPN، پیاده‌سازی و پیکربندی سیستم‌های امنیتی برای شبکه‌های بی‌سیم و پروتکل‌هایEAP ، AES متعلق به آن‌ها، مطرح می‌شود.

۳- CCIE Voice
در این دوره، اطلاعات جامعی در مورد تکنولوژی انتقال صوت از طریق پروتکل IP یعنی همان VOIP در محیط‌های Enterprise از نصب و راه‌اندازی گرفته تا پشتیبانی و رفع عیب عرضه می‌شود.

۴- CCIE Service Provider
گذراندن این دوره بیانگر وجود اطلاعات و مهارت‌های فنی در بالاترین سطح آن در زمینه پروتکل IP و کلیه فناوری‌هایی است که براساس آن بنا شده‌اند: مثلIP Routing ،Qos ،Multicast ،MPLS ،MPLS VPN ،MBGP  و مهندسی ترافیک شبکه. به‌علاوه در این دوره، حداقل آخرین اطلاعات تخصصی در یک یا چند زمینه مهم ارایه سرویس‌های دیگر شبکه، مثل DSL ،Optical Cable ،WAN Switching ،Content networking ،IP telephony  و Metro Ethernet عرضه می‌شود.

۵- CCIE Storage Networking
همان‌طور که از نام این دوره برمی‌آید، سرفصل‌های آموزشی آن مربوط به انواع ادوات و روش‌های ذخیره‌سازی اطلاعات می‌باشد. از آن‌جا که مدیریت نگهداری از اطلاعات، مسایل مربوط به نگهداری آرشیو، نسخه‌های پشتیبان، سرعت دسترسی از روی دیسک و امثال آن در محیط‌های Enterprise دارای اهمیت حیاتی است، در این دوره سعی شده  انتخاب‌های متفاوت قابل ارایه جهت ذخیره‌سازی اطلاعات در چنین محیط‌های بزرگی همانند FICON و FCIP ،ISCSI و امثال آن مورد بررسی قرار گیرد.

وضعیت درآمد
میانگین درآمد دارندگان مدرک CCIE در سال ۲۰۰۴ برابر ۱۰۵ هزار دلار در سال برآورد شده است که این رقم حاکی از یک افزایش ۴/۱۲ درصدی نسبت به سال ۲۰۰۳ است و به همین دلیل نه تنها موقعیت این مدرک را در زمینه میزان افزایش درآمد در سال در بین کلیه مدارک IT در مقام نخست قرار داده، بلکه بیانگر این مسئله است که اصولاً سطح درآمد هیچ مدرکی حتی معتبرترین و مشکل‌ترین مدارک متعلق به شرکت‌هایی چون اوراکل، آی‌بی‌ام‌ و مایکروسافت، به رقم میانگین یکصدهزار دلار در سال نرسیده است.

همچنین طبق آمار دیگری، مدرک CCIE در زمینه اشتغال‌زایی نیز مقام اول را به خود اختصاص داده و این امر بیانگر این نکته است که اولاً هنوز تعداد زیادی از موقعیت‌های شغلی که توسط صاحبان این مدرک می‌تواند کسب شود، خالی است و ثانیاً وجود چنین افرادی چه در رده مدیریت و چه در رده آموزش افراد، می‌تواند  به رونق کسب‌وکار شبکه‌ای برای سایر مدارک و مشاغل مربوط به این حوزه منجر شود.

امتحان CCIE Lab

ارزش مدرک CCIE به دشواری آن است. مثل آزمون رانندگی دو امتحان متفاوت باید Pass شود. به کسی که آیین نامه را قبول شود گواهینامه نمیدهند. امتحان عملی ملاک اصلی است که بطور متوسط هر کس ۳ تا ۴ بار آنرا سعی می کند تا قبول شود و هر بار بعد از ۸ ساعت کار با ۱۰ دستگاه تنها نهاری ۱۵۰۰ دلاری به میزبانی سیسکو عایدش میگردد مگر آنکه واقعا آماده باشد تا قبول شود.

پس از قبولی در آزمون عملی به شما مدرک، کارت، دسترسی به CCO، پلاک و یک شماره بنام CCIE Number میدهند و هر سال مهمان شام ویژه نمایشگاه Networkers که چندسالی بنام Cisco Live برگزار میشود خواهید بود.

برای دیدن محیط آزمون به لینک زیر مراجعه کنید، ویدویی جالبی جدیدا در Youtube قرار گرفته که دیدنش خالی از لطف نیست:

http://www.youtube.com/watch?v=y-WXl68EJl4

منابع: ماهنامه شبکه، سیسکو به پارسی

با توجه به اینکه این سایت معرف جامعه دانشجویان رشته کامپیوتر دانشگاه پیام نور قم میباشد لذا بایستی از ظاهری کاملا حرفه ای نیز برخوردار باشد. در راستای همین نکته طراحی جدید سایت جایگزین قالب ساده ی قبلی شد.

امیدوارم از گشت و گذار در سایت و امکانات طراحی جدید آن لذت ببرید.

یک برتری کوچک این فایل نسبت به jpg این است که فایل های gif می توانند دارای یک پشت زمینه نامرئی باشند ولی فایلهای jpg نمی توانند. با این اطلاعات اکنون برای فشرده کردن فایل ها یک پیش زمینه داریم.

در دنیای اینترنت، ما از اصطلاحات اینچ یا سانتی متر استفاده نمی کنیم بلکه از واحدی به نام پیکسل استفاده می کنیم.

مطلب مهم دیگر این که وب سایت شما برای چه رزولوشنی طراحی شده است امروزه معمولا از رزولوشن ۱۰۲۴در ۷۶۸ استفاده می شود. بنابراین در طراحی یا تعیین رزولوشن تصویر جهت وب سایت خود باید به این رزولوشن توجه داشته باشید. در مورد انتخاب یکی از فرمت های تصویری gif یا jpg باید توجه داشته باشید که ترکیب و نوع تصویر بسیار تعیین کننده است که به مرور با تجربه بهترین روش را به دست خواهید آورد مثلا برای کارهای گرافیکی که خودتان تولید کرده اید و از رنگهای کمی در آن استفاده شده است.

استفاده از فرمت gif فایل شما را با کیفیت قابل قبولی بسیار فشرده می کند. اما فرمت jpg برای عکسها یا تصاویری که در آنها رنگهای زیادی به کار رفته است با کیفیت مناسب می توان آن را فشرده کرد.
اما بعد از این صحبتها این سوال پیش می آید که چگونه تصاویر خود را فشرده کنیم؟ صدها راه وجود دارد اما ما چند راه را به شما معرفی می کنیم که می تواند مفید باشد.
dream weaver : یکی از این راهها استفاده از نرم افزار dream weaver است که با گذراندن مراحل لازم به راحتی می توانید فایل های تصویری خود را فشرده کنید.
ویندوز: اگر از ویندوز استفاده می کنید یک ابزار شسته رفته جهت فشرده کردن تصاویر در ویندوز کار گذاشته شده است. استفاده از آن ساده است کافیست به دایرکتوری که تصاویر شما در آن قرار دارند بروید و یک فایل عکس یا تصویر را انتخاب کنید روی عکس مورد نظر کلیک راست کنید و گزینه resize image را انتخاب کنید. این عمل شما را به ویزاردی راهنمایی می کند که با انتخاب یک سری تنظیمات می توانید اندازه تصویر مورد نظر را انتخاب کنید.
شما همیشه می توانید از نرم افزارهایی مانند fire works یا photoshop یا corel برای فشرده کردن تصاویر استفاده کنید. همه آنها زمانیکه یک فایل را با فرمت فشرده ذخیره می کنید دارای تنظیماتی هستند که با انجام آن تنظیمات هر چه سایز را کمتر کنید مشاهده خواهید کرد که کیفیت هم پایین می آید بنابراین انتخاب یک نقطه بهینه بسیار مهم است که این عمل را با چند بار امتحان خواهید آموخت. در photoshop یک گزینه به نام save for web وجود دارد که از منوی file به آن دسترسی خواهید داشت این ابزار بسیار قدرتمند و کارآمد است و به شما این امکان را می دهد که عکس واقعی را به نمونه یا نمونه های بهینه سازی شده با یک یا چند فرمت (jpg، gif و…) مقایسه کنید.
شما در نهایت می خواهید که عکسهای با حجم کم و کیفیت مناسب داشته باشید. بخاطر داشته باشید که کسب بهترین نتیجه در هر شرایط یک ابزار و یک روش احتیاج دارید پس برای سرعت بالاتر در اینترنت جادوگری خود را آغاز کنید.